Pan Hilary – po Śląsku.

Loto, tyro pan Hilary, do dekla mu piere 
Bo kajś ten boroczek posioł swoi brele. 
Szuko w galotach, kabot obmacuje, 
Przewraco szczewiki, psińco znajduje. 
Bajzel w szranku i w byfyju 
Tera leci do antryju. 
„kurde” – woła – „kurde bele! 
Ktoś mi rombnoł moi brele!” 
Wywraco leżanka i pod nią filuje, 
Borok sie wnerwio, gnatow już nie czuje. 
Sztucho w kachloku, kopie w kredynsie, 
Glaca spocona, caly się trzynsie. 
Pieroński brele na amyn kajś wcisnyło 
Za oknym już downo blank sie sciymniło 
Do zrzadla oroz zaglondo Hilary- 
Aż mu po puklu przefurgły ciary. 
Spoziyro na kichol, po łepie sie puko, 
Bo znejdly sie brele – te, co tak ich szukoł. 
Czy to ni ma gańba? – Powiydzcie sami, 
Mieć brele na nosie a szukać pod ryczkami.

Autor: Ernesto Che GO

Myślę, że jestem, więc jestem. Tak myślę.

Dodaj komentarz